พอใจและรู้จักรอ

ของบางอย่างถ้าไม่ถึงเวลาของมัน  ยังไงก็ไม่สามารถไปรบเร้าเวลาเข้ามาหาเราได้  สิ่งที่เราทำได้ก็คือ รอจังหวะเวลาที่เหมาะสมเข้ามา  ชีวิตในยุคปัจจุบันมนุษย์เราต่างเร่งรีบกับกิจการงาน  จนหลงลืมอะไรไป  เขาบ้าคลั่งกับเวลาเป็นอย่างมาก  ในขณะเดียวเรากลับใช้เวลาแบบรีบเร่ง  จนบางทีเร่งเกินไปพาลให้ต้องมาเดือนร้อนภายหลัง 

บางสิ่งเกินความจำเป็นแต่ก็ยังมิวาย  ต้องมีเรื่องให้เสียเงินเสียทอง  เหตุเพราะความใจร้อนอยากได้อยากมีเหมือนกับคนอื่นเขา  การที่มนุษย์เราไม่รู้จักยับยั่งชั่งใจอะไร  เลยทำให้มนุษย์ตกเป็นทาสของเงิน  ยอมเป็นหนี้สินไม่รู้จักพอประมาณกับตัวเอง  จนในท้ายที่สุดก็เกิดปัญหาสังคมตามมาแบบติดๆ   เข้าโจรกรรมบ้าง  ข่าวโจรผู้ร้ายบ้าง  ข่าวฆ่าข่มขื่นบ้าง    เรายกย่องตัวเองว่าเป็นสัตว์ประเสริฐแต่แท้จริง  เราก็ไม่ต่างอะไรจากสัตว์เลย 

ยิ่งนับวันสังคมเราจะเกิดความเหลี่ยมหล้ำในสังคมมากขึ้น  ผู้คนจะพากันบูชาคนร่ำรวย  จะนับหน้าถือตาคนมีเงินมากกว่าคนดีด้วยซ้ำ  เงินสามารถเปลี่ยนดีเป็นร้ายได้  ต่อไปความวุ่นวายจะเกิดขึ้นเพียงเพราะมนุษย์ต้องการความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น  โดยไม่ได้สนใจเรื่องของความถูกต้อง  สิ่งที่มนุษย์เราต้องมานั่งทบทวนกับชีวิตของเราให้มากก็คือ  เราจะหลงทางแบบนี้อีกนานไหมครับ  เราจะปล่อยให้เราตกเป็นทาสของเงินของวัตถุ  ปล่อยให้มันเข้ามาเป็นนายของเราแบบนี้อีกนานไหมครับ 

ทุกวันนี้เราใช้ชีวิตแบบมีความสุขจริงๆหรือ  หรือแค่หน้าชื่นอกตมไปแค่นั้นเอง  ภายนอกดูเหมือนมีทุกอย่างแต่ภายในเหมือนขาดทุกอย่าง  เครียดกับงาน ครอบครัว  กับปัญหาชีวิต หนี้สินรุมเร้ามากมาย  ใจที่อยู่ไม่สุข  ก็ทำให้ประสิทธิภาพต่างๆลดลง  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน การหาเงิน  และการใช้ชีวิต  พอเถอะครับลองหยุดวิ่งตามคนอื่นดูบ้าง  รู้จักฝึกความอดทน  อดเปรี้ยวไว้กินหวานแล้วชีวิตคุณจะไปได้ไกลมากโข  ไม่ต้องมานั่งทุกข์ใจกับหนี้สิน  ใช้ชีวิตแบบพอเพียง ตามแบบฉบับของนายหลวง  เพียงทุกคนเข้าใจและปฎิบัติตาม  เชื่อได้ว่าความยากจนจะไม่บังเกิดแก่ท่าน  มีแต่สังคมแห่งความพอดี  ความพอมีพอกินและการแบ่งปันซึ่งกันและกัน  นี่แหละครับคือสังคมที่น่าอยู่จริงๆ